Balblair

Destylarnia Balblair

poniedziałek, Czerwiec 17th, 2013 | Autor:

Destylarnia Balblair (czyt. „Bal’ble” czyli „pole bitwy” bądź, w zależności od interpretacji, „miasteczko na równinie”) została założona w 1790 roku w mieście Edderton, w granicach byłego hrabstwa Ross-shire. Była to ziemia obiecana dla nielegalnych gorzelników. Znawcy twierdzą że początki Balblair sięgają 1749 roku czyniąc ją jedną z najstarszych szkockich destylarni whisky. Jej założycielem i pierwszym właścicielem był niejaki Simpson jednak w 1798 roku przekazał on zakład Johnowi Rossowi, którego potomkowie prowadzili destylarnie przez 96 lat, osiągając pod koniec swojego „panowania” produkcje rzędu 227 hektolitrów whisky rocznie.
W 1870 roku zakład został przeniesiony bliżej linii kolejowej w miejscu licznych wrzosowisk i torfowisk, które nadają whisky specyficznego charakteru z uwagi na przepływającą przez nie wodę. W 1894 roku Balblair została wydzierżawiona niejakiemu Aleksandrowi Cowan, przedsiębiorcy z Inverness. Ten zabrał się za modernizację i to właśnie jemu zawdzięczamy obecny układ destylarni i część istniejących do dzisiaj budynków. Niestety, wskutek zwiększających się podatków Cowan zbankrutował, a jego posiadłości została zlicytowana w celu spłacenia długów. Po drugiej wojnie światowej w 1948 roku destylarnia Balblair zyskała nowego właściciela – prawnika Roberta Jamesa Cumminga. Niektóre źródła podają że pierwszą ofertę kupna złożył tuż po wy piciu sporej ilości whisky. To jednak nie miało znaczenia gdyż na drugi dzień, po trzeźwieniu nadal chciał być jej właścicielem. Wznowił on produkcje whisky w Balblair, powiększył magazyn w których dojrzewają destylaty, zmodernizował i rozbudował destylarnię oraz osiągnął czterokrotnie większą wydajność niż Cowan. Tak więc destylarnia dosyć dużo mu zawdzięcza… niestety w 1970 roku odszedł na emeryturę i sprzedał destylarnię spółce Hiram Walker & Sons Ltd. Jednak obecnie jej właścicielem jest Inver House Ltd. Przez wiele lat destylaty z Balblair przeznaczone były do sporządzania blendów, przede wszystkim Ballantine’s, Bell’s czy Whyte and Mackay. Dopiero od niedawna pojawiły się w wersji single malt.






Dodaj komentarz


− 1 = jeden