Glenmorangie

Destylarnia Glenmorangie

poniedziałek, Czerwiec 17th, 2013 | Autor:

Destylarnia Glenmorangie (czyt. „glen’morandzi” czyli „dolina spokoju”) oficjalnie została zarejestrowana w 1843 roku przez Williama Mathesona w miejscowości Tain. Na początku XIX wieku, Morangie (posiadłość w Tain) przeszła w ręce Davida Rossa – handlowca, który zainteresowany był jedynie czerpaniem zysków z posiadanych ziem. Wtedy to Morangie zostaje podzielona i wydzierżawiona. Na terenie posiadłości działa już wtedy browar zaopatrywany w wodę ze strumienia Morangie Burn. Około 1840 roku jednym z dzierżawców Morangie Farm zostaje niejaki William Matheson (współwłaścicieli destylarni Balblair w Edderton). Niedługo potem wystąpił o licencję na destylację whisky, którą oczywiście otrzymał w 1843 roku. Ponad to zmodernizował oraz rozbudował stary browar dla potrzeb destylarni. Niestety produkcja whisky ruszyła dopiero sześć lat później w listopadzie. Matheson był stosunkowo przedsiębiorczym człowiekiem, jednak ograniczały go środki. Dopiero gdy jego najstarsza córka poślubiła Duncana Camerona, miejscowego agenta Commercial Bank, znalazły się pieniądze na modernizację wytwórni whisky, która już zdążyła zasłużyć sobie na wysoką reputację w okolicy. W roku 1887 założona została spółka pod nazwą The Glenmorangie Distillery Company, której jednym z udziałowców był zięć Mathesona, Cameron.

Glenmorangie stillsW destylarni zatrudnienie znalazło ok 12 – 16 osób (w zależności od sezonu). Oprócz wypłaty otrzymywali oni również wiele dodatkowych świadczeń takich jak darmowe mieszkanie z małym ogródkiem na terenie destylarni, zaopatrzenie w ziemniaki z pól należących do zakładu, węgiel oraz darmową energię po uruchomieniu własnego generatora prądu. Ciekawostką jest fakt, że od roku 1920 po dzień dzisiejszy Glenmorangie zatrudnia na stale 16 osób. Informacje o tym znajdziemy na etykietach Glenmorangie: „Handcrafted by the Sixteen Men of Tain” czyli „Ręczna robota szesnastu mężczyzn z Tain”. Kolejne zmiany przyniosła I wojna światowa, kiedy to destylarnia musiała przerwać produkcję whisky ze względu na brak surowca oraz oficjalny zakaz sprzedaży napojów alkoholowych (prohibicja). Pod koniec 1915 roku ponad 75% mężczyzn w wieku produktywnym (15-35 lat) była w wojsku przez co brakowało rąk do pracy. Oczywiście na domiar złego budynki destylarni zostały przerobione na baraki dla stacjonujących rekrutów, którzy byli tu szkoleni przed wyjazdem na wojnę. Sytuacja w Glenmorangie zaczęła wracać do normy na początku 1917 roku, jednak rok później destylarnia przeszła na własność rodziny Macdonald. Oczywiście problemy przyniosła kolejna wojna (II wojna światowa) która powtórzyła sytuacje z pierwszej… Produkcja została przerwana, a budynki destylarni przejęte przez wojsko aż do 1944 roku. Przez kolejne lata destylarnia miała swoje wzloty i upadki. W 2004 roku francuski koncern dóbr luksusowych – Moët Hennessy Louis Vuitton S. A. (LVMH) wykupując udziały rodziny Macdonald przejmując Glenmorangie PCL.

Glenmorangie jako jedna z nielicznych destylarni używa beczek maksymalnie dwukrotnie, dzięki czemu drewno przekazuje najbardziej złożone i intensywne aromaty. Warto też wspomnieć o twardej, bogatej w magnez i wapń wodzie z Tarlogie Springs (do której w 1843 destylarnia nabyła wyłączne prawo) oraz o wyjątkowym smukłym i podłużnym kształcie alembików (najwyższe w Szkocji – 5,14 m). Dzięki którym tylko najlżejsze i najczystsze cząsteczki whisky mają szanse dotrzeć na szczyt i się skroplić. Firma jest również pionierem w tak zwanym “finiszowaniu” whisky. Aktualnie stosowane są beczki po porto, sherry czy sauternes, dzięki czemu destylarnia otrzymuje wyjątkową i bogatą gamę Extra Matured.






Dodaj komentarz


8 − jeden =